شاید اولین باریه که دارم توی وبلاگم بهتون سلام می کنم. راستش بعد مدت ها ننوشتن دلم می خواست اولین کلمه ای که می نویسم سلام باشه. می دونم دیر شده ولی شروع سال نود و یک رو بهتون تبریک می گم و صمیمانه آرزو می کنم امسال برای همه مون سال خوبی باشه و خدا بهترین نعمتش که سلامتی هست رو بهمون ببخشه.

دلم نمی خواد براتون از ناراحتی هایی که عید سال قبل داشتم بنویسم .ولی بعد از تحویل سال و رفتنمون به سال 91 با خودم فکر کردم که شاید سال 90 رو خیلی بد شروع کردم ولی سال خوبی بود و برکت خدا رو توی زندگیم احساس کردم و پسرکوچولویی که از خدا هدیه گرفتم زندگیم و باورها و احساسم رو از این رو به اون رو کرد. گرچه اواخر سال کار همسرم و دوستش به مشکل برخورد و مجبور شدیم به خاطر پرداخت بدهی های شرکت خیلی چیزا رو ازدست بدیم ولی بازم راضی هستیم و به قول همسرم صدبرابر اینو از دست بدیم ولی سلامتی و شادی داشته باشیم. خدایا خیلی خیلی ممنونتم.

بگذریم و از روزهای زندگیم براتون بنویسم که پر شده از خانه داری و کودک داری و همسرداری و البته دانشجو داری.... الان 5 هفته است که به شغل شریف حق التدریسی دانشگاه پیام نور مشغول شدم و چهارشنبه ها از ساعت 10 تا 1 امیرآراد رو می سپرم به مادر و برای هربار رفت و برگشت به دانشگاه 7 هزار تومان خرج آژانس می کنم تا منو به کلاسی برسونه که حق الزحمه اش حدودا ساعتی 5 هزار تومان ناقابله و هربار هم خسته و کوفته به خونه برمی گردم و با خودم می گم ای بابا عجب غلطی کردم توی این شرایط بچه داری و بی ماشینی و بی پولی... تنهای ارزشی که برام داره بیرون رفتن از خونه و سرو کله زدن با چندتایی دانشجوی خوش و خرم و عوض شدن روحیه ام و بهتر شدن دیدم به زندگیه. توی یکی دوماه اول بعد تولد پسرک حقیقتا فکر می کردم دیگه نمی تونم کاری رو شروع کنم و باید تمام عمرم رو توی خونه بمونم .ولی پیگیری های همسرم باعث شد این چند ساعت کلاس رو توی دانشگاه بهم بدن که فکر نمی کردم تا این حد توی روحیه ام اثر بذاره .

امیر آرادم توی سربالایی عجیبی افتاده و هرروز می بینم که یه حرکت جدید از خودش نشون میده . وسط گریه هاش حرف ب و گ رو ادا می کنه و وقتی زمین می ذارمش جلوی چشمای متعجب من بلافاصله خودش رو می چرخونه و به سینه می خوابه . ولی چون هنوز کنترل کاملی رو حرکات دستاش نداره نمی تونه دستاشو بیاره جلوی سینه اش و مثل یه کبوتر بی پرو بال به زمین می چسبه و پا می زنه و صداهای عجیب و غریب از خودش درمیاره که همسرم می گه یه جور فحشه!!!!! دهن خوشگلش هم که انگار به لوله کشی آب شهری وصل شده و اصلا حریف عوض کردن لباس و پیش بندش نمیشم و همیشه جلوی سینه اش خیس خیسه! از طرف دیگه یه عادت بد پیدا کرده و اونم این که مشتش رو به زور توی دهنش فرو می کنه و با صدای ملچ و مولوچ بلندی می مکه و هروقت دستش رو از دهنش در میارم لب پایینشو آویزون می کنه و  با همون صدای بوووو اعتراض می کنه و توی این حالت اونقدر قیافه اش لوس و خوردنی میشه که دلم می خواد محکم گازش بگیرم. ایشالا که همتون یه روزی مادر میشین و می بینید که چه لذتی توی نگاه کردن به صورت خوشگل و دلنشین و کوچولوشون وجود داره . خدا همه ی نی نی ها رو برای پدر و مادرشون حفظ کنه که شیرین ترین موجودات دنیان...

از برادر بزرگتر براتون تعریف کنم که گلوش پیش یه دخمل خانومی گیر کرده بود و می خواست به خاطرش ترک دیار کنه و برگرده به وطن...بعد از صحبت ها و صلاح و مشورت ها و تحقیق و بازپرسی های لازم، پدر و مادر اجازه دادن که بریم خواستگاری و به خونواده ی عروس خانوم بگیم که آقا ممکنه نتونن برگردن و باید برن و اونجا زندگی کنن و این وظیفه ی خطیر رو انداختن گردن من که به خواهر عروس خانم که توی دوران راهنمایی دوست صمیمیم بودن زنگ بزنم و شرایط رو براشون بگم که اگه با این قضیه مشکلی ندارن برادر و بزرگتر ها رو احضار کنیم برای امر خیر. 5شنبه ی گذشته با کلی بسم الله بهش زنگ زدم و جریان رو گفتم و همین امروز و فرداست که باید برای گرفتن جواب زنگ بزنم و خدا می دونه که چقدر دل نگرانم از شنیدن جواب نه و  شکستن قلب برادر بزرگتری که هزاران کیلومتر دورتر از اینجا چشمش به تلفنه که بهش زنگ بزنیم و بگیم که بیا...شما هم براش دعا کنید که عروس خانم با رفتن از ایران مشکلی نداشته باشه و برادرم به مراد دلش برسه.

زود برمی گردم و براتون نتیجه ی خواستگاریم رو می نویسم . ببخشید که نمی تونم زیاد برای وبلاگم وقت بذارم و به دیدنتون بیام . فقط بدونید خیلی دوستتون دارم و همیشه به یاد تک تکتون هستم! توی ادامه ی مطلب دوتا از عکسای جدید امیرآراد رو گذاشتم اگه دوست داشتید ببینید...

(تصمیم گرفته بودم یه کمی حال و هوای نوشته ها و وبلاگم رو توی سال جدید تغییر بدم و بیشتر از زندگیم بنویسم. نمی دونم موفق شدم یا نه ولی امیدوارم همیشه همراهی شما دوستای خوبم رو داشته باشم .می بوسمتون.)